Το Κράτος Πίσω από τον Κάδο Ανακύκλωσης

Οι πολιτείες μετέτρεψαν αυτήν την ιεραρχία σε εντολές. Ο νόμος περί ολοκληρωμένης διαχείρισης αποβλήτων της Καλιφόρνια του 1989 απαιτούσε από τις δικαιοδοσίες να εκτρέψουν το 25% των στερεών αποβλήτων έως το 1995 και το 50% έως το 2000. Ο φόρος υγειονομικής ταφής που επιβλήθηκε στη Βρετανία το 1996 κατέστησε την υγειονομική ταφή λιγότερο ελκυστική για να ενθαρρύνει την ανακύκλωση και την ανάκτηση, ενώ η οδηγία-πλαίσιο για τα απόβλητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης του 2008  θεσμοθέτησε μια ιεραρχία που καταλήγει στη διάθεση. Οι κυβερνήσεις δεν εφηύραν την ανακύκλωση. την έκαναν έναν διοικητικά προτιμώμενο κοινωνικό στόχο.

Η «κρίση» των χώρων υγειονομικής ταφής που βοήθησε στην προώθηση της ανακύκλωσης στα τέλη της δεκαετίας του 1980 ήταν εν μέρει θεσμική. Η φορτηγίδα απορριμμάτων Mobro 4000 του 1987 , αδυνατώντας να εκφορτώσει περισσότερους από 3.000 τόνους σκουπιδιών της Νέας Υόρκης, έγινε σύμβολο μιας υποτιθέμενης έλλειψης χώρου υγειονομικής ταφής. Ωστόσο, η επιτρεπόμενη χωρητικότητα δεν είναι η ίδια με τη φυσική διαθεσιμότητα γης. Η ιστορική αναφορά της πόλης του Σαν Ντιέγκο σημειώνει ότι οι ομοσπονδιακοί νόμοι για τα απόβλητα αύξησαν το κόστος, ενώ η περιβαλλοντική αναθεώρηση δυσκόλευε την αδειοδότηση νέων εγκαταστάσεων. Αυτό δεν δείχνει ότι η ρύθμιση των χώρων υγειονομικής ταφής ήταν περιττή. Tο πιο συγκεκριμένο συμπέρασμα είναι ότι η πολιτική μπορεί να περιορίσει τη νόμιμα επιτρεπόμενη χωρητικότητα χώρων υγειονομικής ταφής ακόμη και χωρίς σοβαρή φυσική έλλειψη ασφαλούς χώρου ταφής.

Ο EC Pasour Jr. ανέφερε ένα σχετικό σημείο σχετικά με την πολιτική διατήρησης: τα φερόμενα προβλήματα πόρων συχνά δεν μπορούν να κατανοηθούν ανεξάρτητα από προηγούμενες κυβερνητικές παρεμβάσεις. Μια παρέμβαση αυξάνει το κόστος μιας δραστηριότητας, η προκύπτουσα τιμή ερμηνεύεται ως απόδειξη σπανιότητας και μια άλλη παρέμβαση εισάγεται ως θεραπεία.

Όταν οι τιμές εξαφανίζονται, οι στόχοι παίρνουν τη θέση τους

Γιατί η πολιτική ανακύκλωσης περιστράφηκε γύρω από ποσοστά και όχι από το αν συγκεκριμένες δραστηριότητες εξοικονόμησαν πόρους; Στο βιβλίο του «Γραφειοκρατία» , ο Ludwig von Mises διέκρινε τη διαχείριση κερδών από τη γραφειοκρατική διαχείριση. Οι επιχειρηματίες μπορούν να συγκρίνουν την αγοραία αξία της παραγωγής τους με την αξία των πόρων που καταναλώνουν. Ένα γραφείο του οποίου η παραγωγή δεν αγοράζεται και πωλείται οικειοθελώς δεν έχει το ίδιο κριτήριο, επομένως βασίζεται σε νομοθετικά κατοχυρωμένους  και μετρήσιμους στόχους.

Τα ποσοστά ανακύκλωσης αποτελούν ένα τέτοιο υποκατάστατο. Οι δήμοι μπορούν να μετρήσουν τους τόνους που εκτράπηκαν, αλλά το «50% ανακύκλωση» δεν λέει τίποτα από μόνο του για το αν οι πόροι εξοικονομήθηκαν. Ένας ακόμη τόνος πλαστικού μπορεί να απαιτεί ντίζελ, μηχανήματα, νερό, ηλεκτρικό ρεύμα, οικιακή εργασία και κεφάλαιο αξίας μεγαλύτερης από την ανακτημένη ρητίνη. Ο στόχος εξακολουθεί να καταγράφει επιτυχία. Ο Per Bylund θέτει ακριβώς αυτό το σημείο στο «The Recycling Myth». Τονίζει την αποκεντρωμένη εργασία που επιβάλλεται στα νοικοκυριά που διαχωρίζουν, καθαρίζουν, αποθηκεύουν και προετοιμάζουν τα υλικά πριν ξεκινήσει η δημοτική ανακύκλωση. Ο Lee Friday αναπτύσσει το ίδιο επιχείρημα πιο ρητά , σημειώνοντας ότι η χρηματοδοτούμενη από τους φόρους συλλογή και η απλήρωτη διαλογή μπορούν να αποκρύψουν μέρος του πραγματικού κόστους του κλάδου.

Οι κυβερνήσεις μπορούν επίσης να παράγουν προϊόντα με ζήτηση για ανακυκλώσιμα υλικά. Οι ομοσπονδιακοί κανόνες προμηθειών που συνδέονται με τον Νόμο περί Διατήρησης και Ανάκτησης Πόρων ενδέχεται να απαιτούν από τις υπηρεσίες που χρησιμοποιούν ομοσπονδιακά κεφάλαια να αγοράζουν προϊόντα που έχουν οριστεί από την EPA και περιέχουν ανακτημένα υλικά, όπως χαρτί με ανακυκλωμένο περιεχόμενο, αναδιυλισμένο λάδι, αναγομωμένα ελαστικά και μονωτικά. Εάν η κυβέρνηση επιδοτεί τη συλλογή και στη συνέχεια χρησιμοποιεί την αγοραστική της δύναμη για να δημιουργήσει ζήτηση για το προϊόν, η ύπαρξη μιας «αγοράς» δεν αποδεικνύει ότι η αρχική διαδικασία ανακύκλωσης ήταν οικονομική. Ούτε μπορεί ένας φόρος υγειονομικής ταφής που αλλάζει σκόπιμα τις σχετικές τιμές αργότερα να αναφερθεί ως ανεξάρτητη απόδειξη ότι η αρχική αγορά σπαταλούσε πόρους.

Η ανάλυση του Murray Rothbard σχετικά με τους νόμους διατήρησης στο βιβλίο του Power and Market θέτει το ευρύτερο επιχείρημα: η υποχρεωτική διατήρηση δεν «εξοικονομεί απλώς πόρους». Αλλάζει την κατανομή τους μεταξύ ανταγωνιστικών χρήσεων. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν η πολιτική μπορεί να προκαλέσει περισσότερη ανακύκλωση, αλλά αν η πρόσθετη ανακύκλωση αξίζει αυτό που πρέπει να θυσιαστεί για να επιτευχθεί. Ένας ρυθμιστικός στόχος δεν μπορεί να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα επειδή ο στόχος έχει αντικαταστήσει τη δοκιμή της αγοράς.

Ρύπανση χωρίς ανακύκλωση

Η κριτική στην υποχρεωτική ανακύκλωση δεν σημαίνει ότι η ρύπανση πρέπει να είναι δωρεάν. Εάν ένας χώρος υγειονομικής ταφής μολύνει τα υπόγεια ύδατα ενός άλλου ατόμου ή προκαλεί με άλλο τρόπο αποδεδειγμένη ζημιά, υπάρχει μια πραγματική περιβαλλοντική σύγκρουση. Η αυστριακή θεωρία της περιβαλλοντικής οικονομίας του Roy Cordato αντιμετωπίζει τη ρύπανση ως σύγκρουση μεταξύ ανθρώπινων σχεδίων και χρήσεων ιδιοκτησίας και όχι ως ένα ενιαίο κοινωνικό μέγεθος που πρέπει να βελτιστοποιηθεί από τους σχεδιαστές. Ο Murray Rothbard αντιμετώπισε ομοίως τη ρύπανση ως πρόβλημα δικαιωμάτων ιδιοκτησίας στο « Law, Property Rights, and Air Pollution ». Όπου η ρύπανση εισβάλλει φυσικά και βλάπτει ένα άλλο άτομο ή ιδιοκτησία, το ζήτημα είναι η ευθύνη, όχι η μη επίτευξη ενός βέλτιστου επιπέδου που έχει σχεδιαστεί από την κυβέρνηση.

Ακολουθεί μια διαφορετική αρχή: να απαιτείται από τους φορείς διαχείρισης απορριμμάτων να επωμίζονται το κόστος που στην πραγματικότητα επιβάλλουν σε άλλους, να προστατεύουν την περιουσία από αποδεδειγμένη ρύπανση και, στη συνέχεια, να επιτρέπουν στις τιμές, την επιχειρηματικότητα, την τεχνολογία και τις προτιμήσεις των καταναλωτών να καθορίζουν εάν ένα αντικείμενο πρέπει να επαναχρησιμοποιηθεί, να ανακυκλωθεί, να καεί ή να ταφεί. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε περισσότερη ανακύκλωση όπου το ανακτημένο υλικό είναι πραγματικά πολύτιμο και σε λιγότερη όπου η ανακύκλωση καταναλώνει περισσότερους πόρους από ό,τι εξοικονομεί.

Ο Μπλε Κάδος ως Πολιτικός Θεσμός

Μόλις οι κυβερνήσεις υιοθέτησαν στόχους ανακύκλωσης, οι γραφειοκρατίες ανέλαβαν αποστολές για την επίτευξή τους. Οι δήμοι κατασκεύασαν συστήματα συλλογής, οι εργολάβοι και οι κατασκευαστές προσαρμόστηκαν, τα προγράμματα προμηθειών υποστήριξαν τις αγορές δευτερογενών υλικών, οι φόροι υγειονομικής ταφής τιμώρησαν τις εναλλακτικές λύσεις και τα σχολεία καθιέρωσαν τη διαλογή στην πηγή. Με την πάροδο του χρόνου, η διοικητική ιεραρχία έγινε ηθική ιεραρχία. Η ανακύκλωση έπαψε να γίνεται κατανοητή κυρίως ως μια μεταβλητή βιομηχανική διαδικασία· έγινε απόδειξη καλής ιδιότητας του πολίτη.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το επιχείρημα των Chalmers και Wiblin ακούγεται πιο ριζοσπαστικό από ό,τι δικαιολογούν οι τεχνικές του αξιώσεις. Το να λέμε ότι τα μικτά πλαστικά μπορεί να είναι φθηνότερα και καθαρότερα για υγειονομική ταφή από την ανακύκλωση μπορεί να ακούγεται σχεδόν σαν να στηρίζουμε τη ρίψη σκουπιδιών, παρόλο που οι προτάσεις είναι θεμελιωδώς διαφορετικές. Η ρίψη σκουπιδιών αφορά τη ρύπανση και την ιδιοκτησία· η ανακύκλωση αφορά την επιλογή μεταξύ ανταγωνιστικών βιομηχανικών διαδικασιών. Το κίνημα ανακύκλωσης τις συγχώνευσε με επιτυχία.

Ο καλύτερος κανόνας είναι λιγότερο εμπνευστικός  ως σύνθημα, αλλά πιο σοβαρός  από οικονομική άποψη: ανακυκλώστε όταν η ανακύκλωση εξοικονομεί πόρους· θάψτε τα απόβλητα όταν η ταφή εξοικονομεί πόρους· αποτρέψτε ή τιμωρήστε την πραγματική ρύπανση και στις δύο περιπτώσεις . Ο τερματισμός της υποχρεωτικής, ενιαίας ανακύκλωσης δεν θα σήμαινε τον τερματισμό της ανακύκλωσης. Το αλουμίνιο και ο χαλκός θα παρέμεναν πολύτιμοι, τα μηχανήματα θα εξακολουθούσαν να επισκευάζονται και οι έμποροι παλιοσίδερων θα εξακολουθούσαν να αγόραζαν ό,τι αξίζει να ανακτηθεί. Αυτό που θα εξαφανιζόταν είναι οι δραστηριότητες που επιβιώνουν μόνο επειδή το κράτος φορολογεί τις εναλλακτικές τους λύσεις, επιδοτεί τις εισροές τους, επιβάλλει τη χρήση τους, κατασκευάζει ζήτηση για τα προϊόντα τους ή απαιτεί από τους πολίτες να παρέχουν μέρος της εργασίας δωρεάν.

Αν μια περιβαλλοντική πρακτική μπορεί να επιβιώσει μόνο αφού το πραγματικό της κόστος έχει αποκρυφθεί ή μεταφερθεί πολιτικά σε κάποιον άλλο, θα πρέπει τουλάχιστον να εξετάσουμε το ενδεχόμενο ότι αυτό που διατηρείται δεν είναι η φύση αλλά η ίδια η πολιτική.