Η Πράσινη Ιδεολογία της ΕΕ Καταστρέφει την Ευρωπαϊκή Αυτοκινητοβιομηχανία

 Ρυθμίσεις που προσπαθούν να διορθώσουν τη ζημιά από... ρυθμίσεις.

Η Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία, που ξεκίνησε το 2019, είναι μια οικολογική συμφωνία που έχει αποδειχθεί, χωρίς αμφιβολία, εχθρός των Ευρωπαίων φορολογουμένων και της καινοτομίας. Ο δηλωμένος στόχος της είναι να επιτύχει μηδενικές εκπομπές έως το 2050 μέσω ενός πυκνού δικτύου κανονισμών που επηρεάζουν βαθιά κάθε τομέα της Ευρωπαϊκής οικονομίας. Περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο τομέα, η αυτοκινητοβιομηχανία διατρέχει τον κίνδυνο μιας μη αναστρέψιμης κατάρρευσης.

Ασκώντας πίεση τόσο στις επιχειρήσεις όσο και στους πολίτες, η συμφωνία προωθεί την αποκήρυξη του καπιταλισμού, μια αναπόφευκτη θυσία στο όνομα των πράσινων πολιτικών. Τέτοιες δεσμευτικές υποχρεώσεις θα έχουν σοβαρές οικονομικές συνέπειες για μια Ευρωπαϊκή Ένωση που αποδυναμώνεται ολοένα και περισσότερο από τους δικούς της νόμους και κανονισμούς.

Στο επίκεντρο της συμφωνίας βρίσκεται ο στόχος ότι έως το 2035 όλα τα καινούργια αυτοκίνητα που θα πωλούνται στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα είναι ηλεκτρικά, επιβάλλοντας πλήρη απαγόρευση των οχημάτων με κινητήρες εσωτερικής καύσης. Το πρόβλημα είναι ότι ο στόχος αυτός, αντί να αποτελεί περιβαλλοντική επιτυχία, αντιπροσωπεύει μια βαθιά ιδεολογική πολιτική παρέμβαση, μια πράξη κοινωνικής μηχανικής με αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα, που μεταμφιέζεται σε πράσινη πρόοδο αλλά είναι αποκομμένη από την οικονομική πραγματικότητα. Οι συνέπειες είναι σοβαρές για τον Ευρωπαϊκό κλάδο της αυτοκινητοβιομηχανίας.

Είναι σημαντικό να υπενθυμίσουμε ότι ο κλάδος αυτός αποτελεί έναν από τους πυλώνες της Ευρωπαϊκής Οικονομίας, αντιπροσωπεύοντας πάνω από το 7% του ΑΕΠ της ΕΕ και περίπου 13,8 εκατομμύρια άμεσες και έμμεσες θέσεις εργασίας.

Ωστόσο, ο τομέας αντιμετωπίζει πλέον την προοπτική μαζικών απολύσεων, μετεγκατάστασης της παραγωγής και απώλειας της παγκόσμιας επιρροής του, ως άμεση συνέπεια αυτής της αυστηρής συμφωνίας. Βασικές χώρες της ΕΕ, όπως η Γερμανία και η Ιταλία, έχουν ήδη εκφράσει την αντίθεσή τους, προειδοποιώντας για τις οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες μιας αναγκαστικής μετάβασης που αγνοεί τις τεχνολογικές και ενεργειακές πραγματικότητες της ηπείρου.

Ο Διευθύνων Σύμβουλος της Mercedes-Benz, Ola Källenius, δήλωσε ότι το σχέδιο της ΕΕ να καταργήσει τους κινητήρες εσωτερικής καύσης έως το 2035 θα οδηγήσει τον κλάδο «με πλήρη ταχύτητα σε ένα τοίχο». Τα λόγια του, αν και σκληρά, αποτυπώνουν την αυξανόμενη αίσθηση ανησυχίας μεταξύ των κορυφαίων κατασκευαστών της Ευρώπης.

Η πίεση είναι διπλή. Εσωτερικά, τα περιθώρια κέρδους συρρικνώνονται καθώς οι εταιρείες διοχετεύουν δισεκατομμύρια σε αναγκαστική ηλεκτροκίνηση. Εξωτερικά, αντιμετωπίζουν έντονο ανταγωνισμό από την Κίνα, με μάρκες όπως BYD και NIO, που υποστηρίζονται από μια επιθετική βιομηχανική πολιτική, ενοποιημένες αλυσίδες εφοδιασμού και τεχνολογική υπεροχή στον τομέα των μπαταριών. Αυτός ο συνδυασμός επιτρέπει στους Κινέζους κατασκευαστές να παράγουν με χαμηλότερο κόστος και να επεκτείνονται ταχύτερα.

Εν τω μεταξύ, οι Ευρωπαϊκές μάρκες αγωνίζονται να επιβιώσουν μεταξύ των υψηλών κόστους της μετάβασης και του Ασιατικού ντάμπινγκ τιμών, το οποίο έχει ήδη οδηγήσει τις Βρυξέλλες να επιβάλουν πρόσθετους δασμούς 30-40% στα Κινέζικα ηλεκτρικά οχήματα.

Η παρεμβατική στάση των Βρυξελλών παραμένει αμετάβλητη, χωρίς να κατανοεί ότι η ρύθμιση γεννά μόνο περισσότερη ρύθμιση και δημιουργεί αναπόφευκτα στρεβλώσεις στην αγορά που βλάπτουν τόσο τις επιχειρήσεις όσο και τους καταναλωτές.

Η Ευρώπη επιβάλλει μια ενιαία πορεία στους κατασκευαστές — τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα — ενώ ο ίδιος ο τομέας της αυτοκινητοβιομηχανίας υποστηρίζει ότι είναι δυνατόν να επιτευχθούν οι περιβαλλοντικοί στόχοι μέσω πολλαπλών τεχνολογικών λύσεων. Μάρκες όπως η Mercedes, η Porsche, η Ferrari και η Stellantis υποστηρίζουν ότι η μετάβαση μπορεί και πρέπει να είναι τεχνολογικά ουδέτερη, επιτρέποντας στα ηλεκτρικά, υβριδικά, e-fuel και υδρογονοκίνητα οχήματα να ανταγωνίζονται επί ίσοις όροις. Ο στόχος, λένε, πρέπει να είναι η μείωση των εκπομπών, όχι η εξάλειψη τεχνολογιών για ιδεολογικούς λόγους. Αντί να ενθαρρύνει την καινοτομία, η Βρυξέλλες υπαγορεύει με διάταγμα τι μπορεί να υπάρχει και τι πρέπει να εξαφανιστεί, αγνοώντας τις γνώσεις και την εμπειρία εκείνων που πραγματικά χτίζουν τη βιομηχανία.

Τα συνθετικά καύσιμα, που παράγονται από πράσινο υδρογόνο και συλλεγμένο CO₂, είναι το πιο ξεκάθαρο παράδειγμα μιας πιο ελκυστικής εναλλακτικής λύσης: μειώνουν δραστικά τις εκπομπές χωρίς να οδηγούν στην καταστροφή κινητήρων, εργοστασίων και θέσεων εργασίας, αποδεικνύοντας ότι η πραγματική καινοτομία πηγάζει από την ελευθερία επιλογής και όχι από την πολιτική επιβολή.

Οι καταναλωτές θα υποστούν επίσης τις συνέπειες εάν οι κατασκευαστές αναγκαστούν να στραφούν αποκλειστικά στην παραγωγή ηλεκτρικών αυτοκινήτων. Το κόστος παραγωγής θα αυξηθεί, καθώς οι μπαταρίες παραμένουν ακριβά εξαρτήματα που εξαρτώνται από πρώτες ύλες, η εξόρυξη των οποίων κυριαρχείται από την Κίνα. Οι τεράστιες επενδύσεις που απαιτούνται για τη μετατροπή των Ευρωπαϊκών εργοστασίων σε παραγωγή ηλεκτρικών αυτοκινήτων, σε συνδυασμό με τους βραχυπρόθεσμους δασμούς που επιβάλλονται στους Κινέζους παραγωγούς, θα οδηγήσουν μόνο σε υψηλότερες τιμές για τους καταναλωτές.

Συνειδητοποιώντας το χάος που έχει προκαλέσει, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε τον Μάρτιο του 2025 ένα «σχέδιο διάσωσης» για την αυτοκινητοβιομηχανία, διαθέτοντας 1,8 δισεκατομμύρια ευρώ (2,07 δισεκατομμύρια δολάρια) για πρώτες ύλες μπαταριών και 1 δισεκατομμύριο ευρώ (1,15 δισεκατομμύρια δολάρια) έως το 2027 για καινοτομία. Ειρωνικά, αυτό σημαίνει ότι οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι πληρώνουν για να επιδιορθώσουν τη ζημιά που προκάλεσαν οι Ευρωπαϊκές πολιτικές. Το ίδιο σύμφωνο που ασφυκτιά την αγορά με μη ρεαλιστικούς στόχους και γραφειοκρατία, τώρα παρουσιάζεται ως ο σωτήρας μιας κρίσης που το ίδιο προκάλεσε.

Ακόμη και μεταξύ των υποστηρικτών της Πράσινης Συμφωνίας, η ασυνέπεια της πολιτικής της ΕΕ γίνεται όλο και πιο εμφανής. Το πακέτο μέτρων απλούστευσης Omnibus, που παρουσιάστηκε τον Φεβρουάριο του 2025, μείωσε τις περιβαλλοντικές απαιτήσεις και τις απαιτήσεις βιωσιμότητας στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας». Μόλις λίγους μήνες αργότερα, η έγκριση της εμπορικής συμφωνίας ΕΕ-Mercosur, η οποία θα μπορούσε να αυξήσει την αποδάσωση έως και 25%, επιβεβαίωσε την αντίφαση ενός μπλοκ που κηρύττει οικολογική αρετή, ενώ θυσιάζει τη συνοχή στο όνομα του εμπορίου.

Η Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία αντικατοπτρίζει σήμερα τις αντιφάσεις της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης: ένα σχέδιο που παρουσιάζεται ως σύμβολο προόδου, αλλά στην πράξη αντιπροσωπεύει μια οικονομική και πολιτισμική οπισθοδρόμηση. Κάτω από τη ρητορική της πράσινης μετάβασης κρύβεται ένα μοντέλο κεντρικού σχεδιασμού που καταστρέφει θέσεις εργασίας, αυξάνει το κόστος για τους καταναλωτές και αποδυναμώνει την Ευρωπαϊκή ανταγωνιστικότητα.

Η καινοτομία δεν προκύπτει από διατάγματα ή επιδοτήσεις, αλλά από την ελευθερία να δημιουργείς, να πειραματίζεσαι και να ανταγωνίζεσαι, ακριβώς αυτό που οι Βρυξέλλες περιορίζουν στο όνομα μιας όλο και πιο δογματικής οικολογικής αρετής.

Εάν η Ευρώπη επιθυμεί πραγματικά να ηγηθεί της ενεργειακής μετάβασης, πρέπει να εγκαταλείψει τον πολιτικό ηθικισμό και να εμπιστευθεί την ευφυΐα και τη δημιουργικότητα των επιχειρήσεων και των πολιτών της.