Η «απειλή» της τεχνητής νοημοσύνης αντικαθιστά τον Covid και την «υπερθέρμανση του πλανήτη»

 Να φοβάστε. Να φοβάστε πολύ. Τώρα, δώστε στην κυβέρνηση περισσότερη εξουσία ώστε να μπορεί να σας «προστατεύσει». Αυτό είναι το τελευταίο μήνυμα από τα στελέχη των μεγάλων τεχνολογικών εταιρειών που διοικούν μεγάλες εταιρείες που σχετίζονται με την Τεχνητή Νοημοσύνη. Πολλοί από αυτούς επιμένουν τώρα ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να παρέμβει για να σχεδιάσει και να ρυθμίσει τον κλάδο, ώστε να μας σώσει όλους από την «απειλή» της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Για παράδειγμα, το περασμένο Σάββατο, ο Διευθύνων Σύμβουλος της Anthropic, Dario Amodei, σε άρθρο με τίτλο «We Must Pace the Frontier », ζήτησε εκτεταμένη κυβερνητική ρύθμιση των εταιρειών τεχνητής νοημοσύνης. Ο Amodei επέμεινε ότι, εκτός εάν οι κυβερνήσεις παρέμβουν για να ελέγξουν τη βιομηχανία τεχνητής νοημοσύνης, τότε δεν θα υπάρχουν επαρκή «προστατευτικά κιγκλιδώματα» για να αποτραπεί η «απώλεια ελέγχου των συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης , η κατάχρηση της τεχνητής νοημοσύνης για κυβερνοεπιθέσεις και βιοτρομοκρατία , καθώς και σοβαρές οικονομικές αναταραχές ».

Πριν καν τελειώσει το Σαββατοκύριακο, άλλα στελέχη τεχνολογίας, ο Σαμ Άλτμαν, και ο Έλον Μασκ, ζητούσαν επίσης κυβερνητικό έλεγχο των βιομηχανιών Τεχνητής Νοημοσύνης. Οι Financial Times το έθεσαν ως εξής :

Σε μια σπάνια επίδειξη συναίνεσης σε έναν κλάδο που χαρακτηρίζεται από έντονες προσωπικές και επαγγελματικές αντιπαλότητες, οι επικεφαλής της OpenAI και της SpaceX, Άλτμαν και Μασκ, δήλωσαν ότι υποστήριξαν τις προτάσεις του Αμοντέι, οι οποίες περιελάμβαναν την παροχή συνεχούς πρόσβασης σε ανεξάρτητους αξιολογητές σε κάθε πρωτοποριακή εταιρεία τεχνητής νοημοσύνης.

Όλη αυτή η ιστορία με τους «ανεξάρτητους αξιολογητές» έχει σχεδιαστεί για να κάνει τις προτάσεις τους να ακούγονται καλοήθεις. Ωστόσο, τα σχέδιά τους ξεπερνούν κατά πολύ την πρόσθετη γραφειοκρατία για την παρακολούθηση των δραστηριοτήτων των εταιρειών τεχνητής νοημοσύνης. Αξίζει να σημειωθεί ότι τόσο ο Altman όσο και ο Amodei έχουν δηλώσει ρητά ότι υποστηρίζουν τη δημιουργία μιας παγκόσμιας προσπάθειας για τον έλεγχο της τεχνολογίας τεχνητής νοημοσύνης. 1

Αυτή η «σπάνια επίδειξη συναίνεσης» που περιγράφουν οι Financial Times δεν είναι καθόλου εκπληκτική ή κάτι καινούργιο. Είναι αυτό που κάνουν οι ολιγάρχες όταν θέλουν να καρτελοποιήσουν τις δικές τους βιομηχανίες. Είναι αυτό που έκαναν οι βαρόνοι των σιδηροδρόμων κατά τη διάρκεια της Χρυσής Εποχής. Είναι απλώς ένας τρόπος συντριβής του ανταγωνισμού και παροχής ενός προστατευόμενου από την κυβέρνηση πλεονεκτήματος στις πιο πολιτικά επιδραστικές εταιρείες. Όπως συμβαίνει συνήθως όταν ακούμε εκκλήσεις από διευθύνοντες συμβούλους για περισσότερη κυβερνητική ρύθμιση, αυτό το σχέδιο είναι ουσιαστικά μια περίπτωση κανονιστικής κατάληψης. Είναι ένα παράδειγμα μεγάλων κατεστημένων εταιρειών που ζητούν μέτρα που θα μειώσουν τον ανταγωνισμό από νέες εταιρείες και θα εμπλουτίσουν εκείνες τις εταιρείες που έχουν τη μεγαλύτερη επιρροή στη ρυθμιστική διαδικασία. Είναι απλώς το τελευταίο παράδειγμα του πώς οι «ελίτ» μεταξύ των επιχειρηματιών της τεχνολογίας δεν είναι στην πραγματικότητα καθόλου επιχειρηματίες . Είναι πολιτικοί πράκτορες που αναζητούν νέους τρόπους για να πλουτίσουν μέσω συνεργασιών με το ίδιο το καθεστώς.

[Διαβάστε περισσότερα: « Οι πραγματικές ελίτ εναντίον των κυρίαρχων ελίτ »]

https://mises.org/mises-wire/real-elites-vs-ruling-elites

Πράγματι, κάθε φορά που βλέπουμε μια ομάδα πολιτικά ενεργών δισεκατομμυριούχων να συμφωνεί ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να έχει περισσότερη εξουσία, θα πρέπει να ανησυχούμε, για να μην πούμε τίποτα περισσότερο. Ο τρόπος με τον οποίο οι Μασκ και Άλτμαν έχουν συσπειρωθεί πίσω από τον Amodei θυμίζει αυτά που έχουμε ακούσει από τους «ειδικούς» γύρω από ζητήματα όπως η υπερθέρμανση του πλανήτη και το Covid. 2 Η ρητορική είναι ουσιαστικά η ίδια και έχει ως εξής: «Το Κακό Πράγμα Α είναι τόσο τρομερό, πρέπει να παραδώσουμε πολύ περισσότερη εξουσία στις κυβερνήσεις και σε ένα παγκόσμιο κράτος που θα μας προστατεύσει από τις καταστροφικές επιπτώσεις του Κακού Πράγματος Α. Το σχέδιο Amodei για μια παγκόσμια κοινοπραξία για τον έλεγχο της Τεχνητής Νοημοσύνης είναι απλώς η Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα 2.0. Είναι απλώς η τελευταία παραλλαγή της έκκλησης προς τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας να επιβάλει παγκόσμια διαβατήρια εμβολίων. Το «Pace the frontier» είναι μια νέα παραλλαγή του «δύο εβδομάδες για να ισοπεδωθεί η καμπύλη».

Τι θέλει ο Αμοντέι

Στο δοκίμιό του, ο Amodei ζητά μια διαδικασία τριών βημάτων για τη δημιουργία ενός παγκόσμιου ελέγχου στην ανάπτυξη τεχνολογιών Τεχνητής Νοημοσύνης. Ξεκινά με μια έκκληση για «ενσωματωμένους αξιολογητές». Σύμφωνα με τον Amodei, πρόκειται για « μια ομάδα ενσωματωμένων αξιολογητών τρίτων» που θα διασφαλίζουν τη συμμόρφωση. Ο Amodei, φυσικά, προτείνει αυτό το «τρίτο μέρος» να είναι μια εταιρεία στην οποία έχει ήδη επιρροή . 3 Αλλά, σε κάθε περίπτωση, η ιδέα είναι ότι ο Amodei και οι σύμμαχοί του θα έχουν σημαντικό έλεγχο σε οποιοδήποτε τρίτο μέρος χρησιμοποιείται. Αυτό είναι όλο το νόημα της κανονιστικής κατάληψης.

Το δεύτερο βήμα είναι ο «Δημοκρατικός συντονισμός» και εδώ ο Amodei αναζητά ένα παγκόσμιο υπερκράτος για να επιβάλει τις προτιμώμενες εντολές του παγκοσμίως. Το θέτει ως εξής: «Οι εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης σε δημοκρατικές χώρες συντονίζονται για να θεσπίσουν κοινά πρότυπα ασφαλείας, καθώς και όρια στον ρυθμό ανεξέλεγκτης προόδου της τεχνητής νοημοσύνης.  Ορισμένες μορφές συντονισμού που θα είχαν σημαντικό αντίκτυπο στον ρυθμό αυτής της προόδου παρουσιάζουν νομικές δυσκολίες και θα απαιτήσουν κυβερνητική υποστήριξη.» [η έμφαση προστέθηκε.]

Αυτή είναι ουσιαστικά μια περιγραφή της καρτελοποίησης της βιομηχανίας — που επιβάλλεται από τον καταναγκασμό του καθεστώτος. Ο καταναγκασμός αναφέρεται ρητά όταν ο Amodei γράφει ότι ο «συντονισμός» καλύπτει «ακόμα και εκείνους που δεν είναι πρόθυμοι να συνεργαστούν οικειοθελώς». Πρόκειται για ακόμη περισσότερη παγκοσμιοποίηση, που βασίζεται στην ιδέα ότι ένας παγκόσμιος κρατικός μηχανισμός είναι απαραίτητος για να μας κρατήσει ασφαλείς. Είναι το ίδιο πράγμα που ακούσαμε κατά τη διάρκεια του covid, και κάθε φορά που ακούμε για τις αποκαλυπτικές προβλέψεις από το στρατόπεδο της υπερθέρμανσης του πλανήτη.

Το τρίτο βήμα είναι ο «παγκόσμιος συντονισμός». Εδώ είναι που ο Amodei επιδιώκει να μετατρέψει το παγκόσμιο σχέδιο τεχνητής νοημοσύνης του σε συστατικό ενός νέου Ψυχρού Πολέμου και, ως εκ τούτου, να ευθυγραμμιστεί με την αμερικανική Μορφή Εξωτερικής Πολιτικής και το κράτος εθνικής ασφάλειας. Άλλωστε, σχεδόν κάθε μεγάλη τεχνολογική εταιρεία είτε είναι ήδη παράρτημα της κυβέρνησης των ΗΠΑ είτε βρίσκεται στη διαδικασία να γίνει μία. Η ένταξη στο κράτος εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ είναι συνήθως το επικερδές τελικό παιχνίδι για τους περισσότερους «επιχειρηματίες» τεχνολογίας που προσποιούνται ότι θέλουν δίκαιο παιχνίδι στην αγορά. Οι δραστηριότητες του ιδιωτικού τομέα είναι ένα μέσο για την επίτευξη ενός σκοπού.  Ο εν λόγω σκοπός είναι η πρόσβαση στον πλούτο και την εξουσία που προέρχονται από μια συμμαχία με το αμερικανικό «βαθύ κράτος». Δισεκατομμυριούχοι που χρηματοδοτούνται από τους φορολογούμενους, όπως ο Peter Thiel και ο Elon Musk, είναι από τα πιο προφανή παραδείγματα, αλλά ο Altman και ο Amodei κερδίζουν την εύνοια του καθεστώτος μέσω παρόμοιων «συνεργασιών» με την αμερικανική πολεμική μηχανή και το κράτος εγχώριας επιτήρησης.

Σε αυτήν την ενότητα βρίσκουμε όλα τα συνηθισμένα κραυγαλέα σχόλια που προσφέρουν οι εταιρείες που επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν την υστερία τύπου Ψυχρού Πολέμου σχετικά με τους Κινέζους και άλλους ξένους. Ο Amodei αφιερώνει το μεγαλύτερο μέρος του δεύτερου μισού του δοκιμίου αναπαράγοντας παλιά συνθήματα του Ψυχρού Πολέμου για να δικαιολογήσει το παγκοσμιοποιητικό του σχέδιο ως κάτι απαραίτητο για να νικήσει την Κίνα. Παρουσιάζει τη βιομηχανία του ως μέρος μιας κούρσας εξοπλισμών για την ήττα της Κίνας και, ως εκ τούτου, απαιτεί τόσο κυβερνητική υποστήριξη όσο και κυβερνητικό έλεγχο.

Σε μια παράγραφο που θα μπορούσε να είχε γραφτεί από τον Ρόμπερτ Κάγκαν ή τον Τζον Μπόλτον, ο Αμοντέι λέει:

«Ο ρυθμός ανάπτυξης στις δημοκρατίες θα περιορίζεται από το προβάδισμα που έχουν οι αμερικανικές εταιρείες έναντι των αυταρχικών καθεστώτων, κυρίως του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας. Αν επιβραδύνουμε περισσότερο από αυτό το βαθμό, τότε τα έργα που συνδέονται με το ΚΚΚ —τα οποία δεν υπόκεινται σε περιορισμούς— θα πάρουν το προβάδισμα, δημιουργώντας σημαντικό κίνδυνο για την εθνική ασφάλεια. Συμφωνώ με τον υπουργό Bessent ότι ένα κινεζικό προβάδισμα στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης θα αποτελούσε σοβαρό κίνδυνο για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον κόσμο.» -

Η ρητορική του Amodei μοιάζει επίσης με κάτι σαν αναδρομή στις ημέρες του «Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας» του George W. Bush. Χρησιμοποιεί την ίδια γλώσσα με μια φανταστική λίστα καλών ανθρώπων - τις «δημοκρατικές» χώρες - που πρόκειται να αντιμετωπίσουν αυτό που ο Amodei φανταζόταν σύγχρονο αντίστοιχο του «Άξονα του Κακού» - που αποτελείται από «αυταρχικές κυβερνήσεις». Είναι ένας παγκόσμιος πόλεμος για τη δημοκρατία από την αρχή. Αυτή η μέθοδος είναι επίσης έξυπνη, καθώς είναι πιθανό να κερδίσει φίλους και από τα δύο πολιτικά κόμματα. Το λόμπι του πολέμου, φυσικά, δεν περιορίζεται σε ένα μόνο πολιτικό κόμμα στην Ουάσιγκτον.

Η μέθοδος εκμετάλλευσης της υστερίας για τις ξένες δυνάμεις ταιριάζει επίσης καλά στη συνολική μέθοδο του Amodei, η οποία είναι να υποκινεί τον φόβο για να υποστηρίξει την πολιτική του ατζέντα. Πράγματι, πιθανότατα δεν υπάρχει πιο επιτυχημένη τακτική βασισμένη στον φόβο από αυτή. Άλλωστε, ολόκληρο το Συντηρητικό κίνημα, που ιδρύθηκε και ηγήθηκε ο William F. Buckley για δεκαετίες, ακολούθησε τον ισχυρισμό του Buckley ότι οι Αμερικανοί θα έπρεπε να είναι πρόθυμοι να αποδεχτούν τον απόλυτο ολοκληρωτισμό εάν αυτό ήταν απαραίτητο για να νικηθεί η σοβιετική απειλή. Το μήνυμα του συντηρητικού Ψυχρού Πολέμου ήταν (και είναι) το ίδιο με του Amodei: ξεχάστε την ελευθερία και δώστε μας περισσότερη δύναμη ή οι τρομοκράτες/κομμουνιστές θα νικήσουν.

Τι πιθανώς κρύβεται πίσω από τη συντονισμένη προσπάθεια

Κάποιοι φυσικά αναρωτήθηκαν γιατί ο Amodei πιέζει τόσο σκληρά αυτή τη στιγμή για την κατάληψη του κλάδου του από την κυβέρνηση. Θα ήταν εξαιρετικά αφελές να πιστεύουμε ότι ο Amodei αποφάσισε ξαφνικά να δημοσιοποιήσει κάτι που βασανίζει την πληγωμένη συνείδησή του. Αντίθετα, φαίνεται να υπάρχει μια καλά συντονισμένη προσπάθεια να υποκινηθούν οι φόβοι του κοινού για την Τεχνητή Νοημοσύνη. Τις τελευταίες ημέρες, το Netflix κυκλοφόρησε ένα νέο «ντοκιμαντέρ» για τους κινδύνους της Τεχνητής Νοημοσύνης . Νωρίτερα αυτόν τον μήνα, ο Bernie Sanders παρουσίασε ένα νέο νομοσχέδιο για την επέκταση του ομοσπονδιακού ελέγχου στον κλάδο της Τεχνητής Νοημοσύνης. Και τώρα έχουμε τον Amodei να προβλέπει την καταστροφή της ανθρωπότητας λόγω ενός προϊόντος που εξακολουθεί να πουλάει και να προωθεί με ενθουσιασμό.

Τα στελέχη της τεχνολογίας, φυσικά, λατρεύουν να κάνουν πολύ δημόσιους και συναισθηματικούς ισχυρισμούς, στους οποίους τα στελέχη προσποιούνται ότι είναι πολύ ευαίσθητες ψυχές που ενδιαφέρονται πολύ για την ανθρωπότητα και θέλουν απλώς πρόοδο, αγάπη και χαρά. Είναι αξιοσημείωτο ότι όλη αυτή η «ψυχολογική» αναζήτηση δεν έχει ποτέ ως αποτέλεσμα αυτοί οι διευθύνοντες σύμβουλοι να παραιτηθούν από τις δουλειές τους ή να εγκαταλείψουν χρήματα ή εξουσία. Άλλωστε, όπως πρότεινε ο David Sacks αυτή την εβδομάδα , αν ο Amodei ανησυχεί τόσο πολύ για τους κινδύνους της Τεχνητής Νοημοσύνης, γιατί ο Amodei δεν έχει σταματήσει να πουλάει το «επικίνδυνο» προϊόν του; Αν ο Amodei ανησυχεί τόσο πολύ για την υποτιθέμενη αδυναμία του να σταματήσει την πορεία της Τεχνητής Νοημοσύνης, γιατί ο Amodei δεν έχει κάνει στην άκρη για κάποιον άλλο που θα μπορούσε να λύσει το πρόβλημα; Γνωρίζουμε ήδη την απάντηση. Όλο το νόημα της άσκησης είναι να προσφέρει ευκαιρίες στον Amodei να προωθήσει τον εαυτό του, την εταιρεία του και το σχέδιό του για περισσότερη πολιτική εξουσία. Η συνείδησή του δεν ενοχλείται.

Παρ 'όλα αυτά, η έκκληση του Amodei για περισσότερο κυβερνητικό έλεγχο σίγουρα ταιριάζει στις δικές του πολιτικές απόψεις.

Αντίθετα, τα κίνητρα πίσω από τις εκκλήσεις για καρτελοποίηση του κλάδου -που προέρχονται, όπως ήταν αναμενόμενο, από τις μεγαλύτερες κατεστημένες εταιρείες- είναι πιθανότατα πολύ κοινότοπα. Είναι απλώς προσπάθειες να παγώσει ο νέος ανταγωνισμός. Πολλοί παρατηρητές του σχεδίου του Amodei έχουν υποστηρίξει ότι οι πραγματικοί λόγοι πίσω από το σχέδιο του Amodei πηγάζουν από το γεγονός ότι η τεχνητή νοημοσύνη ανοιχτού κώδικα προσφέρει πραγματικό ανταγωνισμό για εταιρείες όπως η Anthropic και η OpenAI. Οι New York Times , άλλωστε, ανέφεραν πρόσφατα ότι « Η εταιρική Αμερική εθίζεται στην τεχνητή νοημοσύνη ανοιχτού κώδικα » και δήλωσαν ότι «Εταιρείες όπως η AT&T χρησιμοποιούν όλο και περισσότερο φθηνά, ελεύθερα διαθέσιμα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης αντί για ακριβά». Πόσο βολικό θα ήταν αν ο Amodei μπορούσε να πετύχει στη ρύθμιση του κλάδου και να χρησιμοποιήσει την πολιτική του εξουσία για να απαγορεύσει ουσιαστικά την «μη ρυθμιζόμενη» τεχνητή νοημοσύνη ανοιχτού κώδικα. Και, φυσικά, δεν είναι τυχαίο ότι μια κορυφαία πηγή εργαλείων ανοιχτού κώδικα είναι η Κίνα . Εάν η κινεζική τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να απαγορευτεί από τις ΗΠΑ και άλλες «δημοκρατίες», τότε o Amodei θα αντιμετωπίσει πολύ λιγότερο ανταγωνισμό .

Τις επόμενες μέρες, ετοιμαστείτε να ακούσετε πολλά για το πώς οι Αμερικανοί πρέπει να προστατεύονται από τον εαυτό τους, και χρειαζόμαστε κυβερνητική ρύθμιση που να διασφαλίζει ότι μόνο οι κρατικά εγκεκριμένες, ακριβές, παρεοκρατικές «καπιταλιστικές» εταιρείες επιτρέπεται να αναπτύσσουν Τεχνητή Νοημοσύνη. Όλα αυτά γίνονται για να «μας κρατήσουν ασφαλείς».

1

Ο Άλτμαν, φυσικά, έχει μακρά ιστορία υποστήριξης τεράστιων κρατικών πρωτοβουλιών για τον έλεγχο και τον κεντρικό σχεδιασμό. Σε μια συνέντευξη τον Μάιο του 2020, για παράδειγμα, εξήρε θερμά τον Άντονι Φάουτσι, ενώ ο τελευταίος ζητούσε δρακόντεια μέτρα περιορισμού της κυκλοφορίας και παγκόσμιους ελέγχους με το πρόσχημα της «αναχαίτισης της εξάπλωσης» του Covid. Ο Άλτμαν δήλωσε: «Είμαι θαυμαστής του Φάουτσι εδώ και πολύ καιρό. Έγραψα μια εργασία για αυτόν στο λύκειο». Σε απάντηση στις σκέψεις του σχετικά με το γεγονός ότι έβλεπε τον Φάουτσι καθημερινά στην τηλεόραση να ζητά περιορισμούς και παρόμοια μέτρα, ο Άλτμαν είπε: «Νομίζω ότι είναι υπέροχος. Πιστεύω ότι είναι μια εξαιρετικά καθησυχαστική παρουσία ως ειδικός». (Δείτε: https://www.startuplessonslearned.com/2020/05/out-of-crisis-1-sam-altman-on-resetting.html)

2

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Μπιλ Γκέιτς, ένας από τους αρχιτέκτονες τόσο του πανικού για την υπερθέρμανση του πλανήτη όσο και για τον κορονοϊό, έχει πλέον ταχθεί υπέρ ενός παγκόσμιου σχεδίου κεντρικού σχεδιασμού για τη ρύθμιση της τεχνητής νοημοσύνης.

3

Συγκεκριμένα, ο Αμοντέι ζητά από μια εταιρεία που ονομάζεται METR να αναλάβει την εποπτεία. Η εν λόγω εταιρεία ελέγχεται και χρηματοδοτείται ήδη εν μέρει από την Anthropic, και επομένως από τον ίδιο τον Αμοντέι.

Ράιαν ΜακΜέικεν

Αρχισυντάκτης

twitter.com/ryanmcmaken

Ο Ράιαν ΜακΜέικεν (@ryanmcmaken) είναι αρχισυντάκτης στο Mises Institute, πρώην οικονομολόγος της Πολιτείας του Κολοράντο και συγγραφέας δύο βιβλίων: Breaking Away: The Case of Secession, Radical Decentralization, and Smaller Polities και Commie Cowboys: The Bourgeoisie and the Nation-State in the Western Genre. Είναι επίσης επιμελητής του The Struggle for Liberty: A Libertarian History of Political Thought. Ο Ryan είναι κάτοχος πτυχίου στην οικονομία και μεταπτυχιακού τίτλου στη δημόσια πολιτική, τα χρηματοοικονομικά και τις διεθνείς σχέσεις από το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο. Στείλτε τα άρθρα σας για τα Mises Wire και Power and Market, αλλά διαβάστε πρώτα τις οδηγίες για τα άρθρα.

Ο Ράιαν είναι συν-παρουσιαστής των podcast «Radio Rothbard» και «Loot & Lobby», έχει εμφανιστεί στα κανάλια Fox News και Fox Business, ενώ έχει παρουσιαστεί σε διάφορα εθνικά έντυπα, όπως τα Politico, The Hill, Bloomberg και The Washington Post.

Είναι παντρεμένος εδώ και 26 χρόνια και έχει τέσσερα παιδιά.

Δημοσιογράφοι που επιθυμούν να λάβουν σχόλια: Στείλτε email στον Ράιαν στη διεύθυνση rwmcmaken@mises.org.