Δεν χρειάζεται να κλαίμε για την Αργεντινή

Άρθρο του Πρίγκιπα Μιχαήλ του Λιχτενστάιν για το .gisreportsonline.com που δημοσιεύτηκε στις 06/11/2025

ΑΡΧΙΚΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

https://www.gisreportsonline.com/r/argentina-economic-reform/

 Οι βουλευτικές εκλογές στην Αργεντινή τον Οκτώβριο έφεραν νίκη για τον Πρόεδρο Χαβιέ Μιλέι και ευρεία επιβεβαίωση των πολιτικών του.   

Ο Πρόεδρος Μιλέι έχει εισαγάγει μεταρρυθμίσεις στην Αργεντινή που ήταν προ πολλού απαραίτητες – του είδους που είναι απαραίτητες και στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ευρώπη.

Οι σκόπιμες πολιτικές που αγοράζουν ψήφους μέσω υπερβολικών πελατειακών σχέσεων, σε συνδυασμό με ένα υπερμεγέθες, υπερελεγκτικό κράτος, έχουν διαβρώσει την ευθύνη και τη λογική. Στην περίπτωση της Αργεντινής, αυτή η κακοδιαχείριση ενισχύθηκε εκθετικά από τη διαφθορά που καμουφλαρίστηκε με σοσιαλιστική ιδεολογία κατά την εποχή Κίρσνερ-Φερνάντες. Δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς ότι και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν κρύψει την σκόπιμη κακοδιαχείρισή τους πίσω από το επιχείρημα της «κοινωνικής δικαιοσύνης».

Η Αργεντινή έχει τη δυνατότητα να είναι ένα από τα πιο ευημερούντα έθνη στον κόσμο, αλλά έχει βυθιστεί στη μιζέρια εδώ και δεκαετίες, με περισσότερο από το μισό πληθυσμό να πέφτει σε φτώχεια. Πολλοί Αργεντινοί τελικά αναγνώρισαν τις αποτυχίες της λανθασμένης πολιτικής και αγκάλιασαν την οικονομική και κοινωνική κοινή λογική. Ο Πρόεδρος Μιλέι έπεισε τους συμπατριώτες του ότι η επιστροφή στην ευημερία απαιτεί μια οικονομία αγοράς και όρια στην κυβέρνηση. Το γεγονός είναι ότι μόνο οι οικονομίες αγοράς – και η αποδοχή της υλικής ανισότητας – καθιστούν δυνατό ένα λειτουργικό κοινωνικό σύστημα και ευρεία ευημερία. 

Ο κ. Μιλέι έχει μειώσει σημαντικά τη φτώχεια, έχει φέρει τον πληθωρισμό υπό έλεγχο και έχει καταφέρει να σταθεροποιήσει κάπως το πέσο. Αυτά είναι μεγάλα επιτεύγματα. Ένα εχθρικό κοινοβούλιο, ωστόσο, έχει ματαιώσει μέρος του προγράμματος μεταρρυθμίσεών του. Υπήρξαν επίσης χαμένοι, κυρίως οι κερδοσκόποι της αριστερής ιδεολογίας, που συγκεντρώνονται σε μεγάλο βαθμό στην περιοχή του Μπουένος Άιρες.

Το φάρμακο που χρειάζεται για την αποκατάσταση της οικονομικής υγείας είναι συχνά πικρό. Δεν πετυχαίνουν όλα τα μέτρα αμέσως, και η ενδιάμεση δυσκολία είναι αναπόφευκτη. Η ελεύθερη αγορά σημαίνει επίσης ότι οι λιγότερο παραγωγικές επιχειρήσεις δυσκολεύονται, μια επώδυνη αλλά απαραίτητη διόρθωση. Αυτή η πραγματικότητα έχει ωθήσει πολλούς προπαγανδιστές του παλιού πελατειακού συστήματος – στην πολιτική, την ακαδημαϊκή κοινότητα και τα μέσα ενημέρωσης – να διακηρύξουν, συχνά με ικανοποίηση, ότι ο κ. Μιλέι αποτυγχάνει. 

Οι επαρχιακές εκλογές στο Μπουένος Άιρες ευνόησαν την αριστερή αντιπολίτευση, οι οπαδοί της οποίας γιόρτασαν αυτό που αποκάλεσαν αποτυχία του κ. Μιλέι. Τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης προέβλεψαν με παρόμοιο ενθουσιασμό μια καταστροφή γι' αυτόν στις βουλευτικές εκλογές. Αποδείχθηκαν λάθος. Πολλοί παρατηρητές υποτίμησαν την καλή κρίση των Αργεντινών που είναι διατεθειμένοι να υπομείνουν βραχυπρόθεσμο πόνο για ένα λαμπρότερο μέλλον. 

Δυστυχώς, η Ευρώπη συνεχίζει να ακολουθεί πολιτικές παρόμοιες με αυτές που οδήγησαν την Αργεντινή στην καταστροφή. Η εφαρμογή των απαραίτητων μεταρρυθμίσεων θα τελείωνε τις καριέρες των περισσότερων σημερινών πολιτικών παικτών – τόσο ατόμων όσο και κομμάτων – οπότε ο καταστροφικός δρόμος συνεχίζεται, ενώ το παράδειγμα της Αργεντινής αγνοείται. 

Μπορούμε μόνο να ελπίζουμε ότι οι Ευρωπαίοι πολίτες θα αναλάβουν ευθύνη και θα ασκήσουν τα πολιτικά και δημοκρατικά τους καθήκοντα όπως κάνουν τώρα οι Αργεντινοί. Αυτό θα σημαίνει να κρατήσουν το σύστημα υπεύθυνο και να αποδεχτούν σκληρές περικοπές στις δημόσιες δαπάνες για να αποκαταστήσουν την ευημερία βασισμένη στην αγορά για όλους. 

     Προς το παρόν, δεν υπάρχει λόγος να κλάψουμε για την Αργεντινή – αλλά μάλλον για την Ευρώπη.